Egungo egunean, bekhatorosik exituenak, Fedea bera galdua dutenak, nun ditu hobeki atxematen, jotzen eta aurdikitzen Jainkoaren graziak;... nun dire usuago eta lasterrago konbertitzen,... Lurdeko harpe eta eliza hortan baino? eta berdin bertze holako asko beila lekhuetan.

Mirakuilu hori bera hain da egia ezagutua, nun baitire pelegrinaietarat menturatu nahi ez direnak, Jainkoaren graziaz han atxemanak izan beldurrez.

Baitakite zinez konbertitzeak arima gozo handitan ezarririkan ere, bertze asko gauza latz eta garratz badakharkela ondotik; horrek horrek ditu loxatzen.

Arrozoin hori zenbeitek lañoki aithortu dute, eta naski bertze zenbeitek ere ez dute gutiago phenxatzen.

Pelegrinai oste handiko bat denean, nork berak behar luke onxa ikhasi eta onxa gogoan hartu, hartako aintzinetik irakuxia izaten den arrimua.

Hango proasionetan da arrimu hura xuxen orok atxikitzea beharrenik.

Proasionea izan dadin bi edo lau edo orobat zortzi lerrotakoa; aintzineko buru burukoak behin pharatuz geroz, hekien gibeletik dohazinek aski dute sail beraren heien ondotik makhurtu gabe idukitzea.

Beraz gibelekoak beha bezo usu bere aintzinekoari, eta xuxen jarraik bekio urrax baten artea huxik utziz.

Ilhunarekin egiten bada proasione hori, guziek behar dute argi bana izan eskuan pizturik, eta hori proasioneko bide guzian, batek bertzeari, ez argi xortarik ez surik ez emaiteko kasu eginez.

Proasione horietan kantuak ez du ixildu behar. ? Batek edo batzuek has eta, bertze guziek beren aldiko errepikaz behar dute ihardexi.

Ez kantari izanagatik, bakhotxak eman beza nihoren ahalkerik gabe gogotik dakien edo ahal duen bezala kantatzen; ezen elizako ofizio kantatuetan egin dezakegun othoitzik hoberena da, Elizaren xedeari juntatuz, hark bezala gure partearen kantatzea.

Abisu hoikien ondotik, pelegrin maitea, huna orai beila toki horietako zenbeit ixtorio.