Egunez eta gauez erregu egiten zion neskak kondorrari bere izpirituaz bete eta berea egin zezan eta egunetik egunera azkazalak luzatzen sentitu zituen, zorrozten, eguzkiaren semeak bere haurtzat hartu izan balu bezala. Horrela, gaueroko lotaratu aurreko errituala gero eta basatiagoa bihurtu zen, ehiztaria bere barruan sentitu orduko neskak azkazalez urratu egiten baitzion sorbalda, odol aztarnak dirdiraka ikusi eta azal pusketak erauzi arte. Mina eta plazerraren nahasketaren irrikan zegoela ematen zuen, ordea, eta basatasunez ekiten zion ehiztariak, berak ere neskaren haragiak atximurtu eta hozkatuz.

Eromenak eta pattar egarriak jota, bazirudien ahantziak zituela beste animalia eta hegaztiak. Neska atzapardun hartaz jabetu nahi zuen eta zeruetako kondorraz. Batzutan, bidean zihoazela edo, freskatzeko, putzuetan sartzen zenean, neskari tiroa jotzeko tentaldi izugaria izaten zuen. Baina oraindik indar gehiago zeukan beste beharkizunak eta belarretan bertan etzanarazten zuen.

Lehenengo kondorra ehiztariak berak bota zuen. Ilunabar hartan amaitu zitzaion pattarra. Sukarrez josita, konturatu ere ez zen egin neska zakutik urrundu zenean. Ilargiari tiro egin zion gauean bezala, hildako guztien izpirituen hurbiltasuna sentitu zuen bere ondoan. Orain bat gehiago zegoen, ordea; ehiztariak alboan zeukan hildako jainkoarena. Riflea bizkarrean hartu eta apuntatzen hasi zen. Ehiztariarengana. Baina ezin izan zuen. Zutitu, izaki sukartsu, dardartiarengana hurbildu eta besoetan hartu zuen kondorra. Ibaian gora, ilargiaren argitan, harri astun bati lotu eta putzuan ezarri zuen, urruneko Tiahuanecoko jainko sortzaileak eguzkiaren haurra bere magalean har zezan.

Gero eskopeta eta riflea ibaian hobiratu eta etxeko bidean jarri zen. Egunsentiarekin dozena erdi bat kondor zirkuluka ikusi zituen zeruan, herio hurbilaren dantza, ehiztaria utzitako tokian.