Zirkulu biziotsuak edo dena delakoak ustegabe sortzen dira, eta gerotxo arte zure bizitza horien arabera antolatzen duzu, konturatu gabe. Goizean, lanik ez eta, zaila da jaikitzeko arrazoirik aurkitzea; gauean, argi zaude, eta atsegina edo zerbait eskaini dezakeen emakumerik ez badaukazu, ez duzu oheratzeko arrazoirik ikusten. Langabezian gaudenon bizitza holakoa da.

Zaharrak ematen duen huskeriarekin zerbezak edan, espaloian etzan eta neskei begiratu, Kokiren etxean bideoak ikusi eta Estatu Batuetatik etorri diren neska horien akademiara ingelesa ikastera; ez dut besterik egiten. Agobioaren puntuak jotzen nauenean, edo zerbait fuertea gertatu zaidanean, idaztea gustatzen zait. Nor da Woody Allenen teoria hura erabiltzen duena, zinean hasi zela bere gustuko pelikularik egiten ez zelako dioena, bere lana justifikatzeko? A bai, Ruper. Behin esan zuen gustuko musikarik ez zuela aurkitzen eta horregatik hasi zela kantari. Hemen badirudi teoria batek belaunaldi askori ematen diola zer esana, baina Ruper bat eta bakarra da, Woody ere bai, eta ni aldiz ez naiz inor asko: langabetu bat hainbeste milioiren artean, ohitura hutsez bizirik dirauen itxaropen ezinbestekoari jarraikiz goizero (edo eguerdiro) egunkarietako lan eskaintzak irakurtzen dituena. Hori bai, politikaz paso egin eta futboleko kronikak irentsi ondoren.

Langabetuon bizitzak ez du kontakizun gehiagotarako ematen, baina hiriaren geografian badira bizitza ezkutu eta interesgarriago batek zeharkatzen dituen zoko eta gordelekuak, zeren beti uste izan baitut naturaren erdian dauden herri txikietan gizona naturaren zereginetan desagertzen dela, azukrea kafetan bezala, eta hirian aurkitzen duela gizakiak bere burua bakarrik eta bilutsik agertzen dion ispilu krudela. Bizitza ezkutu eta interesgarri hori modurik sinple eta harrigarrienetan aurkitzen da.

Batzutan saiatzen naiz gure desgogoaren zirkulua puskatzen, eta gaur kalean nintzen ohi baino askoz lehenago. Egun garbi-garbia atera du, eta goizalba jelatuak lautada honetan zabaltzen duen parentesi zuriaren barruan zerua azula da, lainorik gabea. Izortzak uxatuko luke errusiar soldadu bataloi bat ere. Egunkariak erosi ondoren, parkean eseri naiz dardarizoka eta lana bilatzeari ekin diot.

Agure bat ikusi dut esertzen nere aurrean, parkearen beste muturrean. Urrun dago, baina garbi dakusat gaitzak bere eskuetan pausatu duen egoneza, zahardadearen ikurrin bat bezala. Plastikozko poltsa batek areagotzen dio parkinsonaren garaipena.