Egun samindu hauetan, dolumina, tristura, amorrua, haserrea, bortizkeria nagusitu dira gure begien aurrean. Igor Angulo eta Roberto Sainz presoen heriotzak astindu handia eman du itxaropenari heldu nahian dabilen abagune politiko honetan. Irudi ezkorren eremu zabal horretan, irribarre bat nabarmendu da. Kontrastea egiten zuelako, eta zetorren begitartetik zetorrelako. Ana Lopez presoaren aurpegi irribarretsuaz ari naiz.

Mutil-laguna, Roberto Sainz, bihotzekoak jota hil zaio Aranjuezeko espetxean. Senideek uste dute ez dutela behar bezala artatu. Azken agurra ematera ekarri dute poliziek Portugaleteko tanatoriora, lagunaren gorpua erraustu aurretik. Esku-burdinak jarrita heldu da poliziek inguraturik. Lagunak eta senideak ikustean, irribarre zabal bat atera zaio. Ez da goibel edo buru-makur ageri, irribarretsu baizik. Barruko saminaren sendagai hobeagoa ez dago hurbilekoen berotasuna baino.

Sakabanatze, urruntze eta bakartzean oinarritutako espetxe politikak berotasun hori galaraztea du helburu, irribarrearen etsaia da. Antzera, ertzainen oldartzea. Debekuak, borrak eta pilota jaurtigailuak ere irribarrearen etsaiak dira. Irribarrearen lezioa argia da. Dolu uneetan ere, galdu ezin den altxorra da, itxaropenaren leihoa zabalik dagoela erakusten duen argia.